Προοίμιο
Ας θεωρηθεί, με εκείνη τη σοβαρή και εσκεμμένη προσοχή που απαιτούν τα ζητήματα βαθιάς ηθικής συνέπειας, ότι εμείς, οι οποίοι ευρισκόμεθα κληρονόμοι μιας συγκεκριμένης πολιτισμικής παράδοσης — που έλαβε πρώτη συνεκτική θεσμική μορφή υπό την αιγίδα του Σόλωνα του Νομοθέτη προ πάνω από δύο και μισή χιλιετίες· παράδοση της οποίας οι αρχές της ελευθερίας και της δικαιοσύνης κωδικοποιήθηκαν εν συνεχεία με επισημότητα στους νόμους της Αθήνας και τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη· περαιτέρω εκλεπτύνθηκαν στην κλασική συνταγματική σκέψη που διεμόρφωσε τον δυτικό νου· και του οποίου το πνεύμα έχει αναζωπυρωθεί και ενσαρκωθεί στο σύγχρονο Σύνταγμα της Ελλάδος και τις δημοκρατικές προσδοκίες του ελληνικού λαού εντός των ιδίων ημών πατρίδων δια μέσου των αιώνων —
ευρισκόμεθα σήμερον υποχρεωμένοι, εκ των επιτακτικωτέρων υπαγορεύσεων του φυσικού συναισθήματος και του καθήκοντος, να ομιλήσωμεν περί της διατηρήσεώς της.
Δήλωση
Με την βαρύτητα λοιπόν που επιβάλλει η θέσις μας ως ηθικών παραγόντων, δηλούμεν τα ακόλουθα: Αποτελούμεν λαόν ηνωμένον ουχί μόνον υπό χρονικών περιστάσεων, αλλά υπό της κοινής κληρονομιάς εθίμων, νόμων και ενός διακεκριμένου τρόπου κοινωνικής υπάρξεως. Είναι καθήκον πάσης κοινωνίας, ως και παντός ατόμου, να διασφαλίζη εκείνο το οποίο είναι αναγκαίον διά την διατήρησιν και την άνθησίν της. Δεν δυνάμεθα, επομένως, εν αγαθή συνειδήσει, να συναινέσωμεν εις την απαλλοτρίωσιν των μέσων συντηρήσεώς μας, των κατεστημένων δικαιωμάτων μας, των εδαφών μας ή των καρπών της συλλογικής μας βιομηχανίας, είτε η απαλλοτρίωσις αυτή επιχειρείται δι’ ανοικτής βίας, δι’ υπούλου τεχνάσματος, είτε δι’ οιουδήποτε άλλου μέσου αντίθετου προς την φυσικήν δικαιοσύνην.
Αποφάσεις
Εκ τούτων των στοχασμών αναφύονται αι ακόλουθοι αποφάσεις, αι οποίαι παρουσιάζονται εις τον αμερόληπτον παρατηρητήν ως συγχρόνως δικαίαι και αναγκαίαι:
ΠΡΩΤΟΝ, Επειδή είμεθα απόγονοι και νόμιμοι κληρονόμοι των αρχικών καλλιεργητών και ιδρυτών τούτων των εδαφών, και φέρομεν την ευθύνην προς τας μελλούσας γενεάς, επιβεβαιούμεν ότι η τελική και αναπαλλοτρίωτος κυριότης τούτων των προγονικών εδαφών, και πάντων των περιουσιακών στοιχείων που δικαίως παράγονται εξ αυτών, ανήκει εις το πολιτικόν μας σώμα. Η αξίωσις αύτη δεν στηρίζεται εις απλήν κατάκτησιν, αλλά εις την μακράν και αδιάλειπτον εφαρμογήν εργασίας και φροντίδος η οποία, κατά τα καθολικά αισθήματα της ανθρωπότητος, αποτελεί τον πλέον σεβαστόν τίτλον ιδιοκτησίας.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, Επειδή η συμπάθεια και η εμπιστοσύνη, αι οποίαι αποτελούν τον δεσμόν πάσης σταθεράς κοινωνίας, υπονομεύονται διά της εισαγωγής πλήθους άνευ κοινής πίστεως ή κοινού σκοπού, ισχυριζόμεθα ότι είναι φυσικόν μας δικαίωμα και επώδυνον καθήκον — καθήκον επιβαλλόμενον υπό της υπερτάτης υποχρεώσεως της αυτοσυντηρήσεως — να ρυθμίζωμεν την σύνθεσιν της κοινότητός μας. Δυνάμεθα ούτως, μετά βαθείας λύπης αλλά σταθεράς αναγκαιότητος, να εξαναγκασθώμεν να αποκλείσωμεν εκείνα τα πρόσωπα ή ενώσεις των οποίων η παρουσία, ούσα αντίθετος προς την συλλογικήν βούλησιν και την κατεστημένην τάξιν της κοινωνίας μας, απειλεί την ίδιαν της συνοχήν και την ασφάλειαν των ιθαγενών κατοίκων της.
ΤΡΙΤΟΝ., Επειδή το σύστημα της ιδιοκτησίας είναι το θεμέλιον πάσης προόδου, και η παραβίασίς του πληγή εις την κοινωνικήν τάξιν, διατηρούμεν υπερτάτην αξίωσιν να αναζητήσωμεν την αποκατάστασιν εκείνων των περιουσιακών στοιχείων τα οποία αδίκως απαλλοτριώθησαν από την κληρονομίαν των απογόνων τούτων των εδαφών. Είτε η απαλλοτρίωσις συνέβη εν προσφάτω είτε εν απωτέρω εποχή, εάν επετελέσθη διά δόλου, βίας ή διαστροφής νόμων ή δημοσίων θεσμών, η αρχική βλάβη παραμένει. Είναι επομένως απαίτησις της δικαιοσύνης, ουσιαστική διά την αποκατάστασιν ισορροπίας σχέσεων, όπως τα στοιχεία ταύτα επιστραφούν εις την επιμέλειαν του λαού εκ του οποίου αφαιρέθησαν, προς όφελος των παρόντων και μελλουσών γενεών.
Ούτως, καθοδηγούμενοι υπό του γαλήνιου φωτός του λόγου και σταθεράς εκτιμήσεως των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, εκθέτομεν τας σκέψεις ταύτας, ουχί ως υπαγορεύσεις του πάθους, αλλά ως τας σοβαρές συμπεράσματα λαού οδηγουμένου υπό ειλικρινούς πόθου να αποκαταστήση εκείνην την δίκαιαν τάξιν η οποία είναι το μόνον ασφαλές θεμέλιον της ασφαλείας, της ευημερίας και της ηθικής ευθύτητος πάσης πολιτισμένης κοινωνίας.